25 Kasım 2013 Pazartesi

Bir Cümle; Kahpe


Sanırlar Diye Bir Cümleye Başladım Kendime...
Evet Sanırlar Yani Sanıyorlar ki;
Gülmek Güzeldir Ve Gerçektir...
Konuşmak İyidir ve Gereklidir...
Eğlenmek Yararlı ve Elzemdir...
Çok Var Bunlardan Çok...
Sözün Dümeni Yok, Birazda Kızgınım Nedense...
Açık Belkide: Yine Aklıma Gelen O Kahpe(Benim) Yüzünden...
Sanırlar ki Isa Bu Aynıdır.
Kararlıdır.
Belki Biraz Deli Ama Sağlam YALNIZ'dır...
Barışıktır.
Belki Biraz Karışık Ama Neyse Ya Da...
Farklı Cümleler Kurup Kafa Karıştırmak İstemiyorum.
Öyle Sokak Pazarı Kalemi de Kullanmayacağım.
Tamam Peki Uzatmıyorum...
Hayatımdan Çıkan O Kadın! Var ya...
İşte Ben Onunla Yaşıyorum...
Her Gece Her Gündüz,
Her Karanlıkta Her Aydınlıkta,
Her Isındığım Her Üşüdüğümde,
Kısacası Her An Her Yerde...
Bir DUA Ediyorum.
He Birde BedDUA Var; Onu da Hiç İhmal Etmeden Ediyorum...
Son Sözlerimi Hatırlıyorum.
Sinsi Sinsi Ağlıyorum.
Saate Bakmaksızın Sağda Solda Arıyorum.
Anılara Dalıyorum.
Yine Ağlıyorum...
Biliyorum Vicdan Rahatlatmasını Yapacaklar.
Ama Hep Dua Edesim Var...
Vicdanınla Yaşayasın Diye...
Tabi Son Sözüm Yalan Olur O Kadarla Kalırsa...
Vicdandan Önce Sövmelerim,
Vicdandan Sonra Da Sevmelerim De Dahil Bütün Konuştuklarıma...
Neyse Son Sözüm Benden Ona:
"Etmiyorum Sana ve Sevgiye Hakkımı Hala Helal.
Ve..."
Neyse Sus Oğlum Isa Sus...
Ağlama, Ağlatma, Aldatma Bunları da Hiç Unutma...



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder