Bir Pazarda İki Tegâh

Pazar Kurmuştuk Biz Onunla, Pazarımız Vardı...

Bu Hayatta O Bana Müşteri, Ben Ona Ev Sahibiydim.

Methettim Kendimi, Övdüm Yalansız...

Olmayana Bir Artı Katmadık; Yalın, Sade ve Duru...

Tezgâhımı da Ürünlerimi de, Beni de Doğru ve Kaliteli Olduğunu Görsün Diye..!

O da Açtı Tezgâh. Malları azdı Sesi de Kısık.

Tok Satıcı Gibiydi Bence Utangaç...

Pazarlayamıyordu Kendinde Olanı Hem Müşteri Hem Pazarcı Olan "BANA"

Tenha Kaldı Tezgâhı.

Ben Gittim.

Bu Nedir ? Bu Sende Midir?

Yardımcı Oldum hem Ona Hem Bana...

Bir Pazarda İki Pazarcı İki Yabancı!

O Pazarda Pazarcılar Müşteri İdiler Tezgâhlara...

Ben Bitirdim Mallarımı da Kendimi de: Kaldırdım Tezgâhımı..?

Onun Tezgâhı Çok Boş Kaldı, Belli Yabancıydı ve Yalnızdı ama Dik.

Kaldırmaya Başladık O Tezgâhları, Ben Mutlu ve Duygulu.

Şimdi ben Elleri Açık ve Samimi, O Tezgâh Hüzünlü, Sessiz ve Pişman Bir Müşteri.

Pazarlar Hep kurulmalı bu Hayatta.

Hikayeler de Daha Bitmedi, Bitmeyecek Belkide...[i.g]/ [22.12.2015]